இந்தியாவின் செல்வந்த பெண்கள்கூட ஏன் இன்னும் 'கெளரவமான' திருமணங்களில் மரணிக்கிறார்கள்? இந்தியாவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 5,700 வரதட்சணை மரணங்கள் நிகழ்கின்றன (NDTV, மே 20, 2026).
ஒரு காலத்தில் சதி என்ற கொடிய பழக்கம் இருந்தது. அதில், இறந்த கணவனின் உடலுடன் விதவையும் உயிரோடு எரிக்கப்படுவாள். இன்று, பேராசை என்னும் பலிபீடத்தில் மணப்பெண்கள் உயிரோடு எரிக்கப்படுகிறார்கள்.
கலாச்சாரம்:
வரதட்சணை என்பது கலாச்சாரம் மற்றும் மதத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட ஒரு பழக்கமாகக் காணப்படுகிறது. கணவன் கடவுள்; மனைவி அடிமை; அவள் தன் கணவன் என்னும் காணக்கூடிய கடவுளை வழிபட வேண்டும் என்ற தவறான எண்ணம் நிலவுகிறது. வழிபாட்டில் காணிக்கை செலுத்துவது போல, கணவனுக்கு வழங்கப்படும் காணிக்கையாக வரதட்சணை கருதப்படுகிறது. ஆனால் சில “கணவன்-கடவுள்களுக்கு” கிடைத்த வரதட்சணை போதுமானதாக இருப்பதில்லை. எனவே, இன்னும் அதிகமாகப் பெற்றுவரும்படி மனைவிகளைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.
பல நேரங்களில், இந்தக் கொடுமையின் விளைவாக மணப்பெண்கள் உயிரிழக்கின்றனர்; சிலர் தற்கொலை செய்துகொள்கின்றனர். குடும்பத்தின் மானத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று பெண்களுக்குக் கற்பிக்கப்படுவதால், அவர்கள் தங்களுக்கு நேரும் கொடுமைகளை மௌனமாகச் சகித்துக்கொள்கிறார்கள். தாங்க முடியாத நிலையை அடையும்போது, துயரத்துடன் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறார்கள்.
திருமணத்திற்குப் பொருத்தமான குடும்பங்களில், அதிகமாகக் கொடுக்கக்கூடியவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் ஒருவித பெருமையும் காணப்படுகிறது. இது தேவனுடைய பார்வையில் நீதியானதல்ல.
பேராசை:
“பிறனுடைய எதையும் ஆசைப்படாதிருப்பாயாக” என்பது பத்துக் கட்டளைகளில் ஒன்றாகும் (யாத்திராகமம் 20:17). பணம் உட்பட பல விஷயங்களில் மனிதனுக்கு இயல்பாகவே திருப்தியின்மை உள்ளது. மனநிறைவு என்பது ஆவிக்குரிய ஒழுக்கம். “தேவபக்தியோடே கூடிய மனநிறைவு மிகுந்த ஆதாயம்” என்று பவுல் கற்பிக்கிறார் (1 தீமோத்தேயு 6:6). செல்வந்தராகவும், செல்வாக்குள்ளவராகவும், அதிகாரமுள்ளவராகவும், புகழ்பெற்றவராகவும் ஆக வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை பேராசைக்கு வழிவகுக்கிறது. தேவன் கொடுத்தவற்றில் மனநிறைவு கொள்ளாமல், பிறரிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாகப் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பம் பாவமாகும்.
கண்டுகொள்ளாத சமூகம்:
வரதட்சணை என்னும் தீமையைத் தடுக்க போதுமான சமூக எதிர்ப்போ, உணர்வோ, விழிப்புணர்வோ இல்லாதது வருந்தத்தக்கது. இந்தச் சமூக அநீதிக்கு மௌனமான ஒப்புதல் இருப்பதுபோல் தெரிகிறது. ஆவிக்குரிய தலைவர்கள்கூட சில சமயங்களில் இந்தத் தவறான நடைமுறையைப் பின்பற்றுவது வெட்கக்கேடானது. பிரசங்க மேடைகளில் இதுகுறித்து போதிப்பதும் குறைவு; இறையியல் கல்வி நிறுவனங்களிலும் கிறிஸ்தவ கல்வி நிறுவனங்களிலும் போதுமான விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்படுவதில்லை.
அலட்சியமான அதிகாரிகள்:
வரதட்சணை கொடுப்பதையோ அல்லது பெறுவதையோ தடை செய்யும் சட்டம் உள்ளது. இத்தகைய பரிமாற்றங்கள் சட்டவிரோதமானவை. இருப்பினும், அரசு அதிகாரிகளிடமிருந்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படுவதில்லை. பெரும்பாலும், இது குறித்து எந்தப் புகாரும் அளிக்கப்படுவதில்லை. இது சட்ட மீறல்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. சட்டத்தை மீறுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும்போது, அத்தகைய சட்டங்களைச் செயல்படுத்த அரசு இயலாத நிலையில் உள்ளது.
தேர்வு செய்யும் உரிமை:
மணப்பெண்ணுக்குத் தன் விருப்பப்படி ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வாய்ப்போ அல்லது சந்தர்ப்பமோ வழங்கப்படுவதில்லை. இதை 'பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம்' (arranged marriage) என்று சொல்வதை விட, 'கட்டாயத் திருமணம்' என்றே கூறலாம்.
பேராசை என்னும் பாவத்தின் மீது நான் உண்மையில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறேனா? தேவன் எனக்குக் கொடுத்தவற்றில் நான் மனநிறைவுடன் இருக்கிறேனா? பிறரிடமிருந்து அதிகமாகப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையை நான் விட்டுவிட்டேனா? சிந்திப்போம்.
Rev. Dr. J.N. Manokaran