எந்தவொரு குற்றச்சாட்டிற்கும் போதுமான ஆதாரங்கள் கிடைக்கும்போது, நீதிமன்றத்தில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்படுகிறது. அந்த ஆதாரங்களை ஆராய்ந்த பின்னர், நீதிமன்றம் தீர்ப்பை வழங்குகிறது. அதுபோலவே, தேவனோடு உடன்படிக்கை செய்துகொண்ட, தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாகிய இஸ்ரவேலுக்கு எதிராக தேவன் ஒரு குற்றச்சாட்டு அறிக்கையை முன்வைக்கிறார் (ஓசியா 4:1–3).
சத்தியம் இல்லை:
தீர்க்கதரிசியாகிய ஓசியா மூன்று முக்கியமான காரியங்கள் இஸ்ரவேலில் இல்லாததைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: சத்தியம், கிருபை, தேவனை அறிகிற அறிவு. இம்மூன்றும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. தேவனுடைய சத்தியமாகிய வேதவார்த்தையை வாசிப்பதையும், ஆராய்வதையும், தியானிப்பதையும் ஒருவர் புறக்கணிக்கும்போது, தேவனைப் பற்றிய அறிவும் குறைந்துபோகிறது. தேவனுடைய வார்த்தையே சத்தியம் (யோவான் 17:17). சத்தியம் என்பது மனித தத்துவமோ, ஒரு நிபுணரின் கருத்தோ அல்ல; அது தேவனால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அவருடைய வார்த்தையாகும்.
தேவனை அறிகிற அறிவு இல்லை: ஒருவர் சத்தியத்தையும் வேதவசனத்தையும் அறியாதபோது, தேவனையும் உண்மையாக அறிய முடியாது. அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தேவன் யார், அவருடைய குணாதிசயங்கள் என்ன, அவர் நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்ப்பது என்ன என்பவை தெரியாமல் போய்விடும்.
“கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்” (நீதிமொழிகள் 9:10). ஆகையால், தேவனை அறிகிற அறிவு என்பது வெறும் வேத அறிவாக அல்ல; தேவனை அறிந்து, அவருக்குப் பயந்து, அவருடைய சித்தத்தின்படி வாழ்வதாகும்.
கிருபையும் இரக்கமும் இல்லை:
ஒருவருக்கு தேவனோடு சரியான உறவு இல்லையென்றால், பிறரோடும் சரியான உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்வது கடினம். தேவன் நம்மீது காட்டிய அன்பையும் இரக்கத்தையும் நாம் உணர்ந்து அனுபவிக்காதபோது, அதே அன்பையும் இரக்கத்தையும் பிறரிடம் காட்ட முடியாது. இரக்கம் என்பது சுயநலத்தையும் தன்நல விருப்பங்களையும் தாண்டிச் சென்று, பிறரை நேசித்து, அவர்களுக்கு ஊழியம் செய்து, அவர்களை ஆசீர்வதிப்பதாகும்.
தேவனுடைய இரக்கத்தைப் பெற்றவர், பிறர்மீதும் இரக்கம் காட்டுகிறவராக இருக்க வேண்டும்.
விளைவுகள்:
தேவனுக்குப் பயப்படுதலிலிருந்து வரும் ஞானம் இல்லாதபோது, பொய், கொலை, திருட்டு, விபச்சாரம் போன்ற பாவங்கள் பெருகுகின்றன. சத்தியமும் இரக்கமும் கடந்த காலத்திற்குரியவை என்று எண்ணப்பட்டு, இன்றைய வாழ்க்கையில் அவை தேவையற்றவை எனக் கருதப்படும்போது, மனிதர்களின் மனசாட்சியும் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடும் சிதைந்து போகின்றன. அதன் விளைவாக கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை, வன்முறை, கொலை ஆகியவை அதிகரிக்கின்றன.
கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை:
இன்றைய தலைமுறையில் சிலர், தங்களுக்கு மேலாக எந்த அதிகாரமும் இல்லை; பின்பற்ற வேண்டிய விதிமுறைகளும் இல்லை என்று எண்ணுகின்றனர். “நினைத்ததைச் செய் / தயக்கங்களை விடு” (Shed off inhibitions) என்பது அவர்களுக்குப் பிடித்த வாழ்க்கைத் தத்துவமாகிவிட்டது. தடைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் விலக்கிவிட்டு வாழ்வதே சுதந்திரம் என்று கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென்று சொந்த விதிகளை உருவாக்கி, அதன்படி வாழ விரும்புகின்றனர்.
இது நியாயாதிபதிகளின் காலத்தில் இஸ்ரவேலின் நிலையை நினைவுபடுத்துகிறது: “அந்நாட்களில் இஸ்ரவேலில் ராஜா இல்லை; அவனவன் தன் தன் பார்வைக்குச் சரியானதைச் செய்தான்” (நியாயாதிபதிகள் 21:25).
தேவனுடைய சத்தியம், ஒழுக்கம், நீதிநெறி மற்றும் அதிகாரம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட விரும்பும் இப்படிப்பட்ட சுதந்திரம், இறுதியில் அழிவுக்கான பாதையாகவே மாறுகிறது.
தேசங்களும் மனிதர்களும் சத்தியம், ஒழுக்கம், நீதிநெறி மற்றும் நீதியின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிய விரும்புகின்றனர் (சங்கீதம் 2:3).
சத்தியத்தையும், இரக்கத்தையும், தேவனை அறிகிற அறிவையும் என் வாழ்க்கையின் முதன்மையான முன்னுரிமைகளாக நான் மதிக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran