தேவதாசி முறையை ஆதரிப்பவர்கள் அதற்கு ஆதரவாக ஐந்து வாதங்களை முன்வைக்கிறார்கள். அது தொன்மையான பாரம்பரியம் என்பதால் மதிக்கப்பட வேண்டும்; தேவதாசிகள் நடனக் கலையைப் பாதுகாத்தவர்கள்; அவர்களுடைய இசை மக்களை ஆன்மீக நிலைக்கு வழிநடத்தியது; பெண்கள் பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரமாக வாழ்ந்தார்கள்; இத்தகைய பாரம்பரியங்களை விமர்சிக்கக் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்பவையே அந்த வாதங்கள். ஆனால், இந்த வாதங்கள் அனைத்தும் பொய்மையைப் பண்பாடு மற்றும் பெருமை என்ற போர்வையில் மறைக்கின்றன. “தீமையை நன்மையென்றும், நன்மையைத் தீமையென்றும் சொல்லி, இருளை வெளிச்சமென்றும், வெளிச்சத்தை இருளென்றும் வைத்து, கசப்பைத் தித்திப்பென்றும், தித்திப்பைக் கசப்பென்றும் சொல்லுகிறவர்களுக்கு ஐயோ!” (ஏசாயா 5:20).
அடிமைப்படுத்தப்பட்ட சாதிப் பெண்கள் (Enslaved Caste):
ஒரு பழக்கம் பல ஆண்டுகளாக நடைமுறையில் இருக்கிறது என்பதற்காகவே அது சரியான பாரம்பரியமாகிவிடாது. தேவனுடைய வார்த்தையைவிட மனித பாரம்பரியங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதைக் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து கண்டித்தார். “இஸ்ரவேல் குமாரத்திகளில் ஒருத்தியும் வேசித்தனம் செய்யாதிருப்பாளாக” என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது (உபாகமம் 23:17). தேவதாசி முறை என்பது பெரும்பாலும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த சிறுமிகளைத் தெய்வத்திற்கும் கோவில்களுக்கும் அர்ப்பணிப்பதாகக் கூறி, பின்னர் அவர்களைப் பாலியல் சுரண்டலுக்கும் விபச்சாரத்திற்கும் உட்படுத்திய முறையாகும். கர்நாடக தேவதாசிகள் அர்ப்பணிப்புத் தடைச் சட்டம், 1982 (Karnataka Devadasis (Prohibition of Dedication) Act, 1982), இத்தகைய அர்ப்பணிப்பு முறையைத் தடைசெய்கிறது. பண்பாட்டுப் பாரம்பரியம் என்ற பெயரில் அருவருப்பான செயல்களை நியாயப்படுத்தவோ, அவற்றைப் புனிதமானவையாக மாற்றவோ முடியாது.
அடிமைப்படுத்தப்பட்ட பெண்கள் (Enslaved Women):
தேவதாசிப் பெண்கள் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் பெற்றிருந்தார்கள் என்று சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய பரிதாபமான வாழ்க்கைச் சூழலும், தங்கள் உடலை விற்பனை செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, அடிமைத்தனத்தில் சிக்கியிருந்த உண்மையும் மறைக்கப்படுகின்றன.
வேசித்தனத்தின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தைத் தேவனுடைய ஆலயத்திற்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவருவதை தேவன் தடைசெய்தார் (உபாகமம் 23:18). “அநியாயத்தினால் வரும் மிகுந்த வருமானத்தைப்பார்க்கிலும், நீதியோடே வரும் கொஞ்சமே உத்தமம்” (நீதிமொழிகள் 16:8).
ஒரு பெண்ணின் உடல் விற்பனைப் பொருள் அல்ல. கிறிஸ்துவுக்குள் அவளுடைய சரீரம் பரிசுத்த ஆவியானவர் வாசம்பண்ணும் ஆலயமாக இருக்கிறது (1 கொரிந்தியர் 6:19–20). கண்ணியமும் சுயமரியாதையும் இல்லாத பொருளாதாரச் சுதந்திரம் என்பது வருமானத்துடன் கூடிய அடிமைத்தனமேயாகும்.
ஒழுக்கமும் ஆன்மீகமும் (Morality and Spirituality):
கலை என்பது தேவன் மனிதனுக்குக் கொடுத்த ஓர் அருமையான ஈவு. ஆனால், அந்தக் கலையை வெளிப்படுத்தும் கலைஞர்கள் அடிமைப்படுத்தப்படுவதையோ, சுரண்டப்படுவதையோ நியாயப்படுத்த முடியாது. அநீதியையும் அநியாயத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆராதனை தேவனுக்கு முன்பாக வெறும் சத்தமாகவும் எரிச்சலூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது. ஆமோஸ் தீர்க்கதரிசியின் மூலம் தேவன், வெளிப்புற ஆராதனையைவிட நீதியும் நியாயமும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார் (ஆமோஸ் 5:23–24). பரிசுத்தம் இல்லாத ஆன்மீகம் உண்மையான பக்தியல்ல; அது போலியான மதப்பற்றாகும்.
தீர்க்கதரிசனக் குரல்களாக ஒலித்தல் (Prophetic Voices):
பாவத்தை எதிர்த்துக் கண்டிக்கவும், அநீதியைச் சுட்டிக்காட்டவும், சமுதாயத்திலும் சட்டங்களிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவும் தேவன் தமது ஊழியர்களை அனுப்புகிறார்.
ஏழைகள் மற்றும் எளியவர்களின் உரிமைகளுக்காகவும் தைரியமாகக் குரல் கொடுக்கும்படி வேதம் நம்மை அழைக்கிறது (நீதிமொழிகள் 31:8–9). ஏமி கார்மைக்கேல் (Amy Carmichael) என்பவர் தமது வார்த்தைகளாலும் செயல்களாலும் அநீதிக்கு எதிராகத் தீர்க்கதரிசனக் குரலாக ஒலித்த குறிப்பிடத்தக்க தேவ ஊழியர்களில் ஒருவராவார். குறிப்பாக, இந்தியாவில் தேவதாசி முறையால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தமது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்.
அநீதியைக் கண்டு மௌனமாக இருப்பது தேவனுடைய சித்தமல்ல. ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதும், நீதியை நிலைநாட்டப் பாடுபடுவதும் கிறிஸ்தவர்களின் பொறுப்பாகும்.
எனது சமுதாயத்திற்கும் தேசத்திற்கும் நீதியையும் சத்தியத்தையும் எடுத்துரைக்கும் தீர்க்கதரிசனக் குரலாக நான் விளங்குகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran