மனிதர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஒன்று, ஒரு குழுவில் அல்லது சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவராகவும், மதிக்கப்படுபவராகவும், ஆதரிக்கப்படுபவராகவும் இருப்பதாகும். இதுவே ‘சேர்ந்திருத்தலின் உணர்வு’ (Sense of Belonging) எனப்படுகிறது. இந்தத் தேவை நிறைவேறும்போது, ஒருவர் மனநலத்துடனும், மனவலிமையுடனும், உணர்வுப்பூர்வமான உறுதியுடனும் வாழ முடியும். அவருக்குச் சுயமதிப்பு, வாழ்க்கையில் ஊக்கம் மற்றும் முன்னேறுவதற்கான உந்துதல் உண்டாகும். உடலின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் போலவே இதுவும் ஒரு முக்கியமான அடிப்படைத் தேவையாகும். இது இல்லாதபோது, தனிமை உணர்வு ஏற்படுகிறது.
மனிதர்கள் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்று வேதாகமம் போதிக்கிறது. எனவே, பிறருடன் உறவுகொண்டு வாழ்வது மனித இயல்பின் ஓர் அங்கமாகும். ஏனெனில், பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவி ஆகிய மூன்று நபர்களாக வெளிப்படும் திரித்துவ தேவன் பரஸ்பர ஐக்கியத்திலும் உறவிலும் இருக்கிறார்.
தேவனுடைய பிள்ளை:
கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை இரட்சகராகவும் ஆண்டவராகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறவர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும் உரிமையைப் பெறுகிறார்கள் (யோவான் 1:12). பவுல் அப்போஸ்தலர், நாம் தேவனுடைய குடும்பத்தில் புத்திரசுவிகாரத்தின் மூலம் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்று எழுதுகிறார் (எபேசியர் 1:5).
இதுவே நம்முடைய நிலையான, நித்தியமான அடையாளமும் உண்மையுமாகும். மொழி, கலாசாரம், சாதி, குலம், தேசியம் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் அமையும் அடையாளங்கள் தற்காலிகமானவை. அவை காலப்போக்கில் மறையக்கூடும்; ஒருவருடைய மரணத்தோடும் முடிவடையக்கூடும். ஆனால், கிறிஸ்துவுக்குள் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக நாம் பெற்றிருக்கும் அடையாளம் நித்தியமானது.
கிறிஸ்துவின் சரீரம்:
விசுவாசிகள் ஒளியில் நடக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் சரீரமாகிய திருச்சபையில் ஒருவரோடொருவர் ஐக்கியப்பட்டிருக்கிறார்கள் (1 யோவான் 1:7). இந்த ஐக்கியம் என்பது வெறுமனே ஒன்றாகக் கூடுவதல்ல. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் மற்றவர் பங்குகொள்வதும், ஒருவருடைய பாரங்களை மற்றவர் சுமப்பதும், அப்போஸ்தலர்களின் உபதேசத்தில் ஒன்றாக வளர்வதும், உபசரிப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதும் இதில் அடங்கும். மற்ற விசுவாசிகளுடன் ஐக்கியமாக இருப்பது ஊக்கத்தையும், ஆவிக்குரிய பலத்தையும், உற்சாகத்தையும் அளிக்கிறது. இதன் மூலம், தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் குடிமக்களாகிய நாம் கர்த்தருக்காகப் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடியும்.
ஜெபிப்பதும் விசுவாசிகளுக்குக் கிடைத்துள்ள ஒரு சிறப்புரிமையாகும். தேசத்திற்காகவும், திருச்சபைக்காகவும், உலக மிஷன் பணிக்காகவும், இன்னும் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படாத மக்களுக்காகவும், ஒருவருடைய தேவைகளை மற்றவர் நினைத்தும் விசுவாசிகள் ஒன்றுகூடி ஜெபிக்கிறார்கள். சுவிசேஷம் இன்னும் சென்றடையாத மக்களைச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற ஒரே தரிசனத்தை விசுவாசிகள் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். இத்தகைய உயரிய நோக்கம் நமது வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் அளிக்கிறது.
சீஷத்துவமும் வழிகாட்டுதலும்:
கர்த்தருக்குச் சாட்சியாக வாழும் சீடர்களாகவும், அவருடைய மிஷன் பணிக்கான தூதுவர்களாகவும் வளருவதற்கான வாய்ப்புகளை உள்ளூர் திருச்சபை வழங்குகிறது.
ஒரு குழுவாக அல்லது சமூகமாக இணைந்து வேதாகமச் சத்தியங்களைக் கற்றுக்கொள்வதும் அவற்றை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவதும் ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியை வளர்க்கிறது. ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியடைந்தவர்கள், புதிதாக விசுவாச வாழ்க்கையில் வந்தவர்களுக்குச் சீடத்துவப் பயிற்சியையும் வழிகாட்டுதலையும் வழங்குகிறார்கள். சில வழிகாட்டிகள் இளைஞர்கள் தங்களுடைய தொழில் வாழ்க்கையிலும் வியாபாரத்திலும் நிலைபெற்று முன்னேறுவதற்காகத் தொழில்சார் பயிற்சிகளையும் ஆலோசனைகளையும் வழங்குகிறார்கள். இவ்வாறு, திருச்சபையானது ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்கும், தனிப்பட்ட முன்னேற்றத்திற்கும், பிறருக்குச் சேவை செய்வதற்கும் ஏற்ற சூழலை உருவாக்குகிறது.
திருச்சபையில் நான் ஓர் அங்கமாக இருப்பதை உணர்ந்து, அங்குள்ள விசுவாசிகளுடன் உண்மையான ஐக்கியத்தை அனுபவிக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran