பெற்றோர்களில் பலருக்கு பிள்ளைகளை வளர்ப்பதற்கான ஞானமும், திறமையும், பொறுமையும் இல்லாததால், இன்று அநேக பிள்ளைகள் வழிதவறி, கலகக்காரர்களாகவும், கீழ்ப்படியாதவர்களாகவும் வளர்கிறார்கள். ஆனால், காணாமற்போன மகனின் உவமையில் (லூக்கா 15:11–32), அந்தத் தந்தை ஞானமும், பொறுமையும், திறமையும் கொண்டவராக விளங்குகிறார். அவரது அணுகுமுறையால் மகன் சிந்தித்தான், மனந்திரும்பினான், திரும்பி வந்தான், தந்தையோடு ஒப்புரவானான், மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டான். இதுவே தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமானது.
ஞானமுள்ள தந்தை:
இளைய மகன் தனது நிழலைவிட்டு விலகிச் செல்ல முடியும்; ஆனால், தனது செல்வாக்கை விட்டு விலக முடியாது என்பதைத் தந்தை அறிந்திருந்தார். எனவே, மகன் கேட்ட சுதந்தரப் பங்கை அவருக்குக் கொடுக்கத் துணிந்தார். யூதச் சட்டப்படி, தந்தை உயிரோடிருக்கும்போது மகன் சுதந்தரத்தைக் கோருவது முறையல்ல. இருந்தபோதிலும், மகன் மரபையும், நடைமுறையையும் மீறிச் செயல்பட்டபோது, தந்தை தாராள மனதுடன் நடந்துகொண்டார்.
அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுக்கவில்லை:
தந்தை விரும்பியிருந்தால், இரண்டு வேலைக்காரர்களை மகனின் பின்னால் அனுப்பி, அவனைக் கண்காணிக்கவும், அவனுடைய செலவுகளுக்குத் தொடர்ந்து பணம் அனுப்பவும் முடிந்திருக்கும். அதற்குத் தேவையான வசதியும், ஆட்களும் அவரிடம் இருந்தன. ஆனால் அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை. மாறாக, மகன் தன் தவறுகளின் விளைவுகளை அனுபவிக்க அனுமதித்தார். அந்த வேதனையே அவனை சிந்திக்கவும், மனந்திரும்பவும், தந்தையிடம் திரும்பி வரவும் வழிநடத்தியது.
முட்டைக்குள் இருக்கும் குஞ்சு, ஓட்டைத் தானே உடைத்து வெளியே வர போராட வேண்டும். அந்தப் போராட்டம்தான் அதற்கு வலிமையைக் கொடுக்கிறது. ஒருவர் உதவி செய்து ஓட்டை உடைத்துவிட்டால், அந்தக் குஞ்சு பலவீனமாகவோ அல்லது உயிரிழந்துவிடவோ வாய்ப்புள்ளது. அதுபோல, பிள்ளைகளின் எல்லாப் போராட்டங்களையும் பெற்றோர் அகற்றிவிடக் கூடாது.
பொறுமையுள்ள தந்தை:
பொறுமையுடன் காத்திருந்த தந்தை அவர். மற்ற உவமைகளில் காணாமல் போன ஆட்டை மேய்ப்பனும், காணாமல் போன நாணயத்தைப் பெண்ணும் தேடிச் சென்றனர். ஆனால் இந்தத் தந்தை தனது மகனைத் தேடிச் செல்லவில்லை. இருப்பினும், மகன் திரும்பி வரும் நாளுக்காக பொறுமையுடன் காத்திருந்தார்.
நினைவுகூருதலும் மனந்திரும்புதலும்:
பன்றிகள் உண்ணும் உணவைக்கூட விரும்பும் அளவுக்கு தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டபோது, காணாமற்போன மகன் தனது வீட்டையும், அன்புள்ள தந்தையையும், அங்கிருந்த மிகுதியான ஆசீர்வாதங்களையும் நினைத்தான். அந்த நினைவே அவனுக்குள் மனந்திரும்புதலை உண்டாக்கியது. அதனால், தன் தந்தையிடம் திரும்பிச் செல்ல முடிவு செய்தான்.
முழுமையாக மீட்டெடுத்த தந்தை:
தன் இளைய மகன் தனது சுய விருப்பத்தின்படி வாழவும், சுதந்தரத்தைப் பயன்படுத்தவும், தூரதேசத்திற்குச் செல்லவும் தந்தை இடமளித்தார். அதேவேளையில், மகன் ஏற்படுத்திய அவமானத்தையும் வேதனையையும் பொறுமையுடன் சுமந்து, அவன் திரும்பி வருவான் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருந்தார். மகன் திரும்பி வந்தபோது, அவனுடைய கடந்தகாலத் தவறுகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டவில்லை; விசாரணை நடத்தவில்லை; குற்றம் சாட்டவில்லை. மாறாக, அவனை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டு, மீண்டும் மகனாக நிலைநிறுத்தி, எதிர்காலத்தை நோக்கி மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடினார்.
பிள்ளை வளர்ப்பதில் அந்தத் தந்தையைப் போன்ற ஞானமும், பக்குவமும், பொறுமையும் என்னிடமும் உள்ளனவா? அல்லது அளவுக்கு மீறிச் செல்லம் கொடுத்து அவர்களின் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran