வேதாகமத்தில் உள்ள பல தீர்க்கதரிசனங்கள் உவமைகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. தேவன் தமது மக்களுடன் பேசும்போது, ஆழமான ஆவிக்குரிய உண்மைகளை விளக்குவதற்கு காட்சிப்படங்களையும் உவமைகளையும் பயன்படுத்துகிறார். கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும் பரலோக இரகசியங்களை எடுத்துரைக்க உவமைக் கதைகளைப் பயன்படுத்தினார். இவ்வாறான உவமைகளைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, வேதாகமத்தின் ஆழமான ஞானத்தையும் அர்த்தத்தையும் நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. அதனால் வேதாகமம் உலகிலேயே மிகச் சிறந்த இலக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது (எரேமியா 17:5-8).
வளர்ச்சியற்ற புதர்:
புதர் என்பது சாபத்திற்கும், தனிமைக்கும், வறட்சிக்கும், துன்பமான வாழ்க்கைக்கும் அடையாளமாகக் கூறப்படுகிறது. புதர்கள் பொதுவாக பாலைவனங்களிலும், உலர்ந்த நிலங்களிலும், உப்புநிலங்களிலும், பாழடைந்த இடங்களிலும் வளர்கின்றன.
மனித பலத்தின் மீது நம்பிக்கை:
புதருடன் ஒப்பிடப்படும் வாழ்க்கை என்பது மனித ஞானம், மனித வல்லமை, மனித முயற்சி ஆகியவற்றின் மீது மட்டுமே நம்பிக்கை வைக்கும் வாழ்க்கையாகும். பலர் தங்களுடைய சிந்தனை, கற்பனை, விளக்கம் மற்றும் மனித அறிவின் மூலம் இரட்சிப்பை அடைய முயல்கின்றனர். அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து தேவனை விலக்கிவிட்டு, தாங்களே கட்டுப்பாட்டை எடுக்க விரும்புகிறார்கள். இத்தகையவர்களின் வாழ்க்கை பாலைவனத்தில் வளர்ச்சியின்றி நிற்கும் புதரைப் போன்றதாக இருக்கும் என்று எரேமியா எச்சரிக்கிறார்.
நீரோடையருகே நடப்பட்ட மரம்:
நடப்பட்ட மரம் ஆசீர்வாதம், நிலைத்தன்மை, பலன்தருதல் மற்றும் வலிமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகும். போதுமான தண்ணீர், வளமான மண் மற்றும் சூரிய ஒளி கிடைப்பதால் அந்த மரம் செழித்து வளர்கிறது.
தேவன் மீதான நம்பிக்கை:
மனித வல்லமையைச் சார்ந்து வாழாமல், தேவனை முழுமையாக நம்புகிறவர்களே இந்த மரத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறார்கள். தேவனுடைய வார்த்தையை தினமும் வாசித்து தியானிக்கிறவர் ஓடும் நீரோடையருகே நடப்பட்ட மரம்போல இருப்பார். அவரது இலைகள் வாடாது; தக்க காலத்தில் கனிகளைத் தருவார் (சங்கீதம் 1:1-3).
தேவனுடைய சித்தத்தின்படி நடந்து, அவருடைய வார்த்தையில் நிலைத்திருக்கும் மக்களாக இருந்து, மற்றவர்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக வாழும்படி தேவன் தமது மக்களை அழைத்திருக்கிறார்.
அடிப்படை சத்தியங்கள்:
தேவனை நம்பி மரம்போல் வாழ்கிற மக்களைக் கொண்ட சமுதாயம் செழித்து வளரும்.
முதலாவது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேவனுடைய மக்கள் ஆவிக்குரிய வறட்சியான பாலைவனத்தில் வாழ்பவர்கள் அல்லர். அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியின் ஜீவநதியால் போஷிக்கப்படுகிறார்கள்; தேவனுடைய வார்த்தையால் பலப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; விசுவாசிகளின் ஐக்கியத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள் (யோவான் 4:14).
இரண்டாவது, அவர்கள் பயத்திலும் விரக்தியிலும் வாழ்வதில்லை. மாறாக, சமாதானமும் நம்பிக்கையும் நிறைந்தவர்களாக இருப்பார்கள். தேவனை நம்புகிறவர்கள் அசைக்கப்படாதவர்களாக இருப்பார்கள் (சங்கீதம் 125:1).
மூன்றாவது, அவர்கள் கனியற்றவர்களாக இல்லாமல், பலன்தருகிறவர்களாக இருப்பார்கள். தங்களுடைய வாழ்க்கையின் கனிகளால் மற்றவர்களை ஆசீர்வதிப்பார்கள். தேவனுடைய அன்பையும் பராமரிப்பையும் கிருபையையும் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் உண்மையான மகிழ்ச்சி உள்ளது.
நான் வறண்ட பாலைவனத்தில் இருக்கும் புதரா? அல்லது ஜீவநதியருகே செழித்து வளரும் மரமா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran