மத்தியப் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகளில் பருவமழை பொய்த்ததால், வறட்சி ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகரித்தது. இதனால், போபால் நகரில் கழுதைகளை ஒன்றாகக் கூட்டி, அவற்றுக்கு இனிப்புப் பலகாரமான குலாப் ஜாமூன் வழங்கினர். இந்தச் சடங்கின் மூலம் மழைக்குக் காரணமான தெய்வத்தைத் திருப்திப்படுத்த முடியும் என்றும், அதன் விளைவாக நல்ல மழை பெய்யும் என்றும் அவர்கள் நம்புகின்றனர் (NDTV, ஜூலை 19, 2026).
தெய்வங்களைத் திருப்திப்படுத்துதல்:
பெரும்பாலான மதங்களில், மனிதனுக்குப் புரியாதவற்றையும், தெய்வங்களையும் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று நம்பி, பல்வேறு மரபுகள், மந்திரங்கள் மற்றும் சடங்குகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. தெய்வங்களின் கோபத்தினால்தான் துரதிர்ஷ்டங்களும் துன்பங்களும் ஏற்படுகின்றன என்று சிலர் நம்புகின்றனர். எனவே, சடங்குகள் அல்லது பலிகளின் மூலம் தெய்வங்களைத் திருப்திப்படுத்த முயற்சி செய்கின்றனர். இது ஒருவகையில், தெய்வங்களின் தயவைப் பெறுவதற்காக இலஞ்சம் கொடுப்பதைப் போன்றதாகும். ஆனால், வேதாகமம் தேவனே இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துப் பராமரிக்கிறவர் என்று போதிக்கிறது. அவர் நீதிமான்கள்மேலும் அநீதியுள்ளவர்கள்மேலும் தமது மழையைப் பெய்யப்பண்ணுகிறார் (மத்தேயு 5:45). கிறிஸ்தவர்கள் இரக்கமுள்ளவரும், சர்வ அதிகாரமுள்ளவரும், பரிசுத்தரும், மனதுருக்கமுள்ளவருமான தேவனை ஆராதிக்கிறார்கள். அவர் மனிதர்களின் ஜெபங்களைக் கேட்கிறவர் என்றும், தமது சித்தத்தின்படி செயல்படுகிறவர் என்றும் விசுவாசிக்கிறார்கள்.
தேவனுடன் உறவில்லாத சடங்குகள்:
பல மதங்களில், தேவனுடன் உண்மையான உறவைக் கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாகச் சடங்குகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஆனால், மனந்திரும்புதல், விசுவாசம் மற்றும் தேவனுடன் சரியான உறவு இல்லாமல் செலுத்தப்படும் பலிகள், சடங்குகள், காணிக்கைகள் மற்றும் பண்டிகைகள் அர்த்தமற்றவை என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, சிலர் சடங்குகளைத் தேவனைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும், தங்கள் விருப்பப்படி அவரைச் செயல்படச் செய்வதற்குமான வழிமுறைகளாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால், கிறிஸ்தவர்கள் தேவனை முழுமையாக நம்பவும், அவரிடம் அன்புகூரவும், அவருக்குக் கீழ்ப்படியவும், தங்கள் வாழ்க்கையை அவரிடம் ஒப்புக்கொடுக்கவும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தேவனுடனான உறவு என்பது சடங்குகளை நிறைவேற்றுவதோடு முடிந்துவிடுவதல்ல; அது அன்பு, விசுவாசம், கீழ்ப்படிதல் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த வாழ்க்கையாகும்.
குருட்டு நம்பிக்கையா? உயிருள்ள விசுவாசமா?
ஒரு சடங்கு உண்மையானதா, சரியானதா, தேவனுக்குப் பிரியமானதா என்று ஆராயாமல், எதையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு பின்பற்றுவது குருட்டு நம்பிக்கையாகும். மனிதர்களின் கற்பனையிலிருந்து பல சடங்குகளும் மூடநம்பிக்கைகளும் உருவாகின்றன. ஆனால், கிறிஸ்தவ விசுவாசம் உயிருள்ள விசுவாசமாகும். தேவன் தமது வார்த்தையில் வெளிப்படுத்தியுள்ள குணாதிசயங்களையும், மனிதகுலத்தின் பாவங்களுக்காக மரித்து, அடக்கம் செய்யப்பட்டு, உயிர்த்தெழுந்த கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் நாம் விசுவாசிக்கிறோம். மூடநம்பிக்கை என்பது சடங்குகளின் மூலம் சூழ்நிலைகளைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதாகும். ஆனால், உண்மையான விசுவாசம் என்பது தேவனுடைய சித்தத்தின்மீது நம்பிக்கை வைத்து, நம்மை அவரிடம் ஒப்புக்கொடுப்பதாகும்.
விசுவாசம் என்பது தேவனை நமது விருப்பப்படி செயல்படச் செய்வதல்ல; மாறாக, அவருடைய சித்தத்தின்படி வாழ நம்மை ஒப்புக்கொடுப்பதாகும்.
நீதிமான்களின் ஜெபங்கள்:
வறட்சி, பஞ்சம், நோய்கள் அல்லது இயற்கைப் பேரழிவுகள் ஏற்படும்போது, கிறிஸ்தவர்கள் கர்த்தரைத் தேட வேண்டும். தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, அவரையே முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பதை வெளிப்படுத்தி, அவருடைய இரக்கத்திற்காக மன்றாட வேண்டும். மேலும், அவருடைய சித்தத்தை அறிந்து, அவர் வழிநடத்துகிறபடி கீழ்ப்படிந்து நடக்க வேண்டும். தேவன் நீதிமான்களின் ஜெபத்தைக் கேட்கிறவர். “துன்மார்க்கருக்குக் கர்த்தர் தூரமானவர்; நீதிமான்களின் ஜெபத்தையோ அவர் கேட்கிறார்” (நீதிமொழிகள் 15:29).
தேவன்மீது உண்மையான விசுவாசம் வைப்பதற்குப் பதிலாக, மதப் பழக்கவழக்கங்கள், சடங்குகள், மந்திரங்கள் மற்றும் பாரம்பரியங்களையே நான் சார்ந்திருக்கிறேனா? அல்லது தேவனை முழுமையாக நம்பி, அவருடைய சித்தத்திற்கும் வழிநடத்துதலுக்கும் என்னை ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran