ஹ்வா யங் தனது Leadership or Servanthood என்ற புத்தகத்தில் திருச்சபையின் பண்பும் செயல்பாடுகளும் பற்றி எழுதுகிறார்; “ஒரு திருச்சபை ஏழைகளுக்கும், திக்கற்றவர்களுக்கும், காயமுற்றவர்களுக்கும், உள்ளம் உடைந்தவர்களுக்கும், தற்கொலை எண்ணும் மற்றும் நம்பிக்கை இழந்தவர்களுக்கும் மருத்துவமனை போல இல்லையென்றால், கிறிஸ்து என்ற பெயருக்கு என்ன அர்த்தம்? என்று கேட்கிறார். அவர் மேலும் எச்சரிக்கிறார்; மிகப்பெரிய திருச்சபைகளில் பலவீனமானவர்கள் மற்றும் காயமுற்றவர்களுக்கு இடமில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் உற்பத்தித் திறனுக்கு பங்களிப்பதில்லை என்ற எண்ணம்.
சுகமில்லாதோர் (Sick):
ஆரோக்கியமானவர்களுக்கு அல்ல, நோயாளிகளுக்கே மருத்துவர் தேவை என்று கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து கற்பித்தார் (மத்தேயு 9:12).
மதத் தலைவர்களான பரிசேயர்கள், தங்களைப் பற்றியே அதிகம் கவலைப்படும் மருத்துவர்களைப் போல இருந்தனர். தங்களுக்கு நோய் தொற்றக்கூடாது என்று அவர்கள் விரும்பினர்; எனவே, அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தை பராமரிக்க விரும்பினர். மருத்துவ வல்லுநர்களால் தீண்டாமையைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது. அவர்கள் நோயாளிகளுடன் இருக்க வேண்டும், அவர்களை குணப்படுத்த வேண்டும், நோயால் பாதிக்கப்படுவதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும்.
பல விதமான நோயாளிகள்:
முதலாவதாக, சிலர் தாங்களே நோயால் பாதிக்கப்பட்டதை உணரவில்லை. அவர்கள் ஆரோக்கியமாக இருப்பதாக நினைத்து, தமது தினசரி செயல்களை தொடர்கிறார்கள். திடீரென இதய மாரடைப்பு அல்லது வேறு காரணத்தால் உயிரிழக்கிறார்கள்.
இரண்டாவதாக, சிலர் தாங்களே நோயாளிகள் என்பதை அறிவார்கள், ஆனால் அதை அறிவிக்க மாட்டார்கள். அவர்களால் சிகிச்சைக்கான செலவை ஏற்க முடியாது, அல்லது அவர்களின் குடும்பங்கள் துயரத்திற்கு ஆளாகும்.
மூன்றாவதாக, ஒரு மருத்துவர் தனது ரத்த பரிசோதனைகளில் தீவிர நோய் இருப்பதை கண்டார், ஆனால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தார்; சிகிச்சையை மறுத்து அவர் இறந்துவிட்டார்.
நான்காவதாக, சிலர் நாளுக்கு நாள் பலவீனமடைகிறார்கள். இருப்பினும், அவர்களுக்கு வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லாததால், அவர்கள் சிகிச்சையை மறுத்து இறந்துவிடுகிறார்கள்.
ஐந்தாவதாக, சிலர் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் மருத்துவரை அணுக உதவி தேவைப்படுகிறது. பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதனை கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் கொண்டு செல்ல நான்கு நண்பர்கள் இருந்தனர் (மாற்கு 2:3-11).
ஆவிக்குரிய நோய் (Spiritual Sickness):
பாவம் என்பது தேவனிடமிருந்து நித்திய பிரிவினைக்கு வழிவகுக்கும் ஆவிக்குரிய நோயாகும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான மக்கள் தாங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை உணருவதில்லை. யாராவது அவர்களின் நோயைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அவர்கள் கோபமடைந்து, தாங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை கடுமையாக மறுக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் ஆவிக்குரிய மருத்துவரைத் தேடவும் மாட்டார்கள், இரட்சகரும் கர்த்தருமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் தேட மாட்டார்கள்.
ஆவிக்குரிய மருத்துவமனை (Spiritual Hospital):
திருச்சபை என்பது பாவமுள்ள நோயாளிகள் சிகிச்சை பெறும், குணமடையும், புதிய வாழ்க்கையை பெறும் இடமாக இருக்க வேண்டும்.
என் உள்ளூர் திருச்சபை ஒரு ஆவிக்குரிய மருத்துவமனையாக இருக்கிறதா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran