ஐந்து ஆண்டுகளாக நீடித்த சட்டப் போராட்டம், மனவேதனை மற்றும் கசப்பு ஆகிய அனைத்தும் ஒரு சில நொடிகளில் கரைந்துபோன ஒரு சம்பவம் டெல்லி நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்றது. விவாகரத்து வழக்கு விசாரணைக்காக வந்திருந்த மனைவி, திடீரென விவாகரத்து ஆவணங்களைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, தன் கணவரின் கரங்களில் ஓடிச்சென்று அவரை அணைத்துக்கொண்டார் (Sanjay Sharma, NDTV, June 14, 2026).
தன் மனைவி விவாகரத்து வழக்கைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, அவளுடைய தந்தை உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை கணவர் அறிந்தார். உடனடியாக அவர் தனது மாமனாருக்கு சிறந்த மருத்துவ சிகிச்சை கிடைக்க ஏற்பாடு செய்தார். அடுத்த நீதிமன்ற விசாரணையின்போது, அந்த அன்பான செயல் மனைவியின் மனதைத் தொட்டது. அவள் விவாகரத்து ஆவணங்களைக் கிழித்துவிட்டு, கணவரை அணைத்துக்கொண்டாள். வாதாடத் தயாராக இருந்த வழக்கறிஞர்களும், நீதிபதியும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். ஆனால், ஒரு நல்ல காரியம் நடைபெற்றதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
அன்பைக் காட்டுதல்:
கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து தமது சீஷர்களுக்குக் கற்பித்தது: “உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள்; உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்; உங்களை அவமதித்து துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள்” (மத்தேயு 5:43–48).
மனைவி விவாகரத்து வழக்கை நடத்திக்கொண்டிருந்த நேரத்திலும், கணவர் தனது நோயுற்ற மாமனாருக்கு உதவ முன்வந்தது ஓர் அசாதாரணமான அன்பின் செயலாகும். அது உலகத்தின் வழக்கமான சிந்தனைக்கு மாறான கிறிஸ்தவக் குணத்தின் வெளிப்பாடு. தன் அகந்தை, வெறுப்பு, மனக்கசப்பு ஆகியவற்றை ஒதுக்கிவைத்து, மன்னிப்பிற்கும் சமாதானத்திற்கும் வழி ஏற்படுத்த அவர் முன்வந்தார். உண்மையான கிறிஸ்தவ அன்பு என்பது நமக்கு நன்மை செய்பவர்களிடம் மட்டும் காட்டப்படுவது அல்ல; நம்மைத் துன்பப்படுத்தியவர்களிடமும் கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படுத்துவதாகும்.
மன்னிப்பு:
கணவரின் கருணையான செயல், அவரைப் பற்றிய தனது பார்வையை மனைவி மறுபரிசீலனை செய்ய உதவியது. எந்த மனிதனும் பரிபூரணமானவன் அல்ல. ஒவ்வொருவரிடமும் தவறுகள், குறைகள், பலவீனங்கள், சில நேரங்களில் நம்மை எரிச்சலடையச் செய்யும் குணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அதே மனிதரிடம் நன்மையான குணங்களும், உதவிசெய்யும் மனப்பான்மையும் இருக்கக்கூடும். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு, துன்புறுத்தல்களை எதிர்கொண்ட விசுவாசிகளுக்கு எழுதும்போது, “எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒருவரிலொருவர் ஊக்கமான அன்புள்ளவர்களாயிருங்கள்; அன்பு திரளான பாவங்களை மூடும்” என்று அறிவுறுத்துகிறார் (1 பேதுரு 4:8).
மற்றவர்களின் பலவீனங்களை மட்டும் கவனித்து அவற்றைப் பெரிதுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்களிடமுள்ள நல்ல குணங்களையும் நன்மையான செயல்களையும் காண்பதும் பாராட்டுவதும் ஞானமானது. சிறிய குறைகளையும் எரிச்சலூட்டும் விஷயங்களையும் பொறுத்துக்கொண்டு, உயர்ந்த நற்குணங்களிலும் நன்மையான செயல்களிலும் கவனம் செலுத்தக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, நம்மில் மன்னிக்கும் மனப்பான்மை வளரத் தொடங்குகிறது.
நல்லிணக்கம்:
விவாகரத்து தொடர்பான சட்ட நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் மனப்போராட்டமாக மாறிவிடுகின்றன. கூர்மையான வாதங்கள், குற்றச்சாட்டுகள் மற்றும் துணையைப் பற்றிய எதிர்மறையான வார்த்தைகள் ஆகியவை உறவின் காயங்களை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. ஆனால், அந்தக் கணத்தில் மனைவியின் இருதயம் தொடப்பட்டபோது, அவளுடைய பிடிவாதமான சிந்தனை தாழ்ந்தது. இதனால் ஒப்புரவுக்கான நல்ல சூழல் உருவானது. கடந்த காலத்தின் காயங்களையும் கசப்புகளையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, ஒரு புதிய எதிர்காலத்தை நோக்கி அவர்கள் ஒன்றாக முன்னேற முடிந்தது.
கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் ஒப்புரவு மிகவும் முக்கியமானது. தேவன் கிறிஸ்துவின் மூலம் நம்மைத் தம்மோடு ஒப்புரவாக்கினார். ஆகையால், நாமும் உடைந்த உறவுகளைச் சீர்படுத்தவும், சமாதானத்தைத் தேடவும் அழைக்கப்படுகிறோம்.
தாழ்மை:
சண்டைகள், போராட்டங்கள் மற்றும் ஒருவரை ஒருவர் ஆதிக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னால் பல நேரங்களில் அகந்தையும் சுயமதிப்பும் இருக்கலாம். ஆனால் கணவர் தனது அகந்தையை ஒதுக்கிவைத்து, தனக்குச் செய்ய வேண்டியதைவிட அதிகமாக “இரண்டாம் மைல்” நடந்து தன் மாமனாருக்கு உதவினார் (மத்தேயு 5:41). அவருடைய தாழ்மையான செயல், அவரது மனைவியிடமிருந்தும் அதேபோன்ற பதிலை வெளிக்கொணர்ந்தது.
உண்மையான தாழ்மை என்பது தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வது மட்டுமல்ல; உறவைப் பாதுகாப்பதற்காக நமது அகந்தையை விட்டுக்கொடுப்பதும் ஆகும்.
நான் மற்றவர்களிடம் கருணையைக் காட்டவும், அவர்களை மன்னிக்கவும் போதுமான அளவு தாழ்மையுள்ளவனா?
என் அகந்தையையும் மனக்கசப்பையும் விட்டுவிட்டு, கிறிஸ்துவின் அன்பினால் உடைந்த உறவுகளைச் சீர்படுத்த நான் தயாராக இருக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran