சமூகவியலாளர்கள், செல்வந்தராகவும் புகழ்பெற்றவராகவும் மாற வேண்டும் என்ற மனிதனின் இடைவிடாத போட்டியை, “முடிவுக்கோடு இல்லாத ஓட்டம்” என்று வர்ணிக்கின்றனர். இந்த ஓட்டத்தில் மனிதன் தனது ஆற்றலின் பெரும்பகுதியைச் செலவழிக்கிறான்; பல ஆண்டுகளும் கடந்து செல்கின்றன. ஆனால், தான் விரும்பிய இலக்கை அடைந்ததாக உணராமல், இன்னும் அதிகம் வேண்டும் என்ற தேடலில் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால், கிறிஸ்தவர்களுக்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட ஓட்டம் உள்ளது. அந்த ஓட்டத்திற்கு ஒரு தொடக்கப்புள்ளியும், குறிப்பிட்ட பாதையும், தெளிவான முடிவுக்கோடும் உண்டு. அதன் பயணம் தெளிவானது; அதன் இறுதி இலக்கும் நிச்சயமானது. கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை இலக்கில்லாமல் ஓடும் ஓட்டமல்ல; நித்திய இலக்கை நோக்கி ஓடும் விசுவாசப் பயணம்.
கர்த்தருடைய நாமம்:
இந்த ஓட்டம், பாவத்தையும் உலகத்தின் வழிகளையும் விட்டு விரைந்து விலகி, பலத்த கோபுரமாகிய தேவனுடைய நாமத்தை நோக்கி ஓடுவதிலிருந்து தொடங்குகிறது. “கர்த்தருடைய நாமம் பலத்த துருகம்; நீதிமான் அதற்குள் ஓடிச் சுகமாயிருப்பான்”
(நீதிமொழிகள் 18:10). ஆகவே, கிறிஸ்தவ ஓட்டத்தின் முதல் படி உலகத்தை நோக்கி ஓடுவது அல்ல; உலகத்திலிருந்து விலகி, தேவனிடம் அடைக்கலம் தேடி ஓடுவதாகும்.
நுழைவாயில்:
நம்பிக்கையோடு தேவனைத் தேடி வருகிறவர்கள், இயேசு கிறிஸ்துவில் விசுவாசம் வைப்பதன் மூலம் இந்த ஓட்டத்தில் நுழைகிறார்கள். அவரே நுழைவாயில். “நானே வாசல்; ஒருவன் என்னால் பிரவேசித்தால் இரட்சிக்கப்படுவான்” (யோவான் 10:9). கல்வாரிச் சிலுவையில் இயேசு கிறிஸ்து தமது சரீரத்தின் வழியாக நமக்காக புதியதும் ஜீவனுள்ளதுமான மார்க்கத்தை ஏற்படுத்தினார் (எபிரெயர் 10:20).
ஆகவே, கிறிஸ்தவ ஓட்டத்தின் நுழைவாயில் மனிதனுடைய நற்கிரியைகள் அல்ல; இயேசு கிறிஸ்துவே.
ஓடும் பாதை:
இயேசு கிறிஸ்து, “வழியும், சத்தியமும், ஜீவனுமாயிருக்கிறார்” (யோவான் 14:6). அந்த வழிக்குள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட பாதையும் உண்டு. கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற அழைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
“ஒருவன் என்னைப் பின்பற்றிவர விரும்பினால், அவன் தன்னைத்தான் வெறுத்து, தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றக்கடவன்” (மத்தேயு 16:24). ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கப்பட்ட சிலுவையும் அழைப்பும் தனித்துவமானது. எனவே, மற்றொருவருடைய சிலுவையைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவதும், அவருடைய அழைப்பை விரும்புவதும் ஞானமல்ல. தேவன் எனக்காக வைத்திருக்கும் பாதையில் நான் உண்மையாக ஓட வேண்டும்; மற்றவர்களின் பாதையைப் பின்பற்ற முயற்சிக்கக் கூடாது.
தொடக்கமும் முடிவும்:
விசுவாசிகள், “நமக்கு நியமித்திருக்கிற ஓட்டத்தில் பொறுமையோடே ஓடக்கடவோம்”
(எபிரெயர் 12:1–2). இந்த ஓட்டத்தில் நமது கண்கள் இயேசுவின்மீதே நிலைத்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவரே விசுவாசத்தின் ஆரம்பகர்த்தாவும், அதை நிறைவேற்றுகிறவருமாயிருக்கிறார்
அவரே நமது ஓட்டத்தின் மூலம், ஆதாரம், வழிகாட்டி, தாங்குபவர் மற்றும் நிறைவேற்றுகிறவர். இந்த ஓட்டத்தை நிறைவு செய்யத் தேவையான வல்லமையையும், தீராத நம்பிக்கையையும் அவர் அளிக்கிறார். நமது பயணத்தில் தடைகள் வரலாம்; இடையூறுகள் ஏற்படலாம்; சில நேரங்களில் நாம் சோர்ந்து போகலாம். ஆனால், விசுவாசத்தின் பரிபூரணரான கிறிஸ்து நம்முடைய பலவீனத்தில் தலையிட்டு, அற்புதமான முறையில் நம்மைத் தாங்கி, தொடர்ந்து ஓடச் செய்கிறார்.
நோக்கமுள்ள ஓட்டம்:
சத்தியத்தையும், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும், தங்கள் வாழ்க்கைக்கான தேவனுடைய திட்டத்தையும் அறியாமல், திசையில்லாமல் அலைந்து திரியும் நட்சத்திரங்களைப்போல் பலர் வாழ்கின்றனர் (யூதா 1:13). ஆனால் கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்க்கை அப்படியல்ல. நமக்கு இலக்கு உண்டு; நோக்கம் உண்டு; அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கைப் பயணம் உண்டு. நாம் ஓடுகிற ஓட்டத்திற்கு ஒரு பரிசும் உண்டு. அந்த ஓட்டத்தின் முடிவில், தேவன் ஆயத்தப்படுத்திய நித்தியப் பலன் காத்திருக்கிறது.
நித்திய இலக்கு:
கிறிஸ்தவர்களின் நித்திய வீடு பரலோகம். ஆகவே, நமது விசுவாச ஓட்டத்திற்கு ஒரு தெளிவான இலக்கும், முடிவுக்கோடும் உண்டு.
இந்த உலக வாழ்க்கை நமது இறுதி இலக்கு அல்ல. நாம் பரலோக நித்தியத்தை நோக்கி ஓடுகிறவர்கள். கிறிஸ்துவில்லாத வாழ்க்கை இறுதியில் நம்பிக்கையற்ற ஓட்டமாக மாறுகிறது. ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குள் ஓடுகிறவர்களுக்கு, இந்தப் பயணத்தின் முடிவில் நித்திய ஜீவனும், தேவனுடைய சந்நிதியும், பரலோக வீட்டின் நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.
நான் செல்வம், புகழ், பதவி, உலக வெற்றி ஆகியவற்றை நோக்கி முடிவில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேனா? அல்லது இயேசு கிறிஸ்துவை நோக்கி, அவர் காட்டிய வழியில், என் சிலுவையைச் சுமந்து, நித்திய இலக்கை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேனா??
Rev. Dr. J.N. Manokaran