பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் சிங்கப்பூருக்குச் சென்ற புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மோசமான வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளாலும், அவர்களை அழைத்துச் சென்ற நிறுவனங்களால் செய்யப்பட்ட கூலி மோசடியாலும் ஏமாற்றமும் வேதனையும் அடைந்தனர் (National Herald India, ஜூன் 24, 2026). ஒரு அந்நியன், புலம்பெயர்ந்தவன் அல்லது அகதி ஆகியோரின் ‘இருதயத்தை’ ; அதாவது, அவர்களுடைய நிலைமையையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வேதாகமம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. “நீ அந்நியனை ஒடுக்காதிருப்பாயாக; எகிப்து தேசத்தில் அந்நியர்களாயிருந்தீர்களே” (யாத்திராகமம் 23:9).
பரதேசிவாசி (Sojourner):
‘அந்நியன்’ என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வேறொரு இடத்தில் தங்கியிருப்பவரைக் குறிக்கிறது. கல்வி, வேலை, மருத்துவ சிகிச்சை, தொழில் அல்லது வேறு காரணங்களுக்காக ஒருவர் தமது சொந்த ஊரையும் நாட்டையும் விட்டு வேறொரு இடத்தில் தற்காலிகமாகக் குடியிருக்கலாம்.
அவர்கள் அந்த இடத்தின் பூர்வீகக் குடிமக்களாகவோ அல்லது முழுமையான குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவோ இல்லாததால், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் சட்டரீதியான உரிமைகள் குறைவாக இருக்கக்கூடும். இதனால், பேராசையுள்ள முதலாளிகளாலும், சுயநலமும் அநியாயமும் கொண்ட மனிதர்களாலும் அவர்கள் எளிதில் சுரண்டப்படக்கூடியவர்களாக மாறுகின்றனர்.
பரதேசியாக இஸ்ரவேல்:
பஞ்சத்தின் காரணமாக இஸ்ரவேலின் புத்திரர் எகிப்துக்குப் புலம்பெயர்ந்து சென்றார்கள். ஆனால் காலப்போக்கில் அவர்கள் அங்கே அடிமைகளாக்கப்பட்டார்கள்.
தேவன் எகிப்தியரின் கொடுமையிலிருந்தும் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் அவர்களை மீட்டு, வெளியே கொண்டுவந்து, அவர்களை ஒரு தேசமாக ஸ்தாபித்தார். எனவே, இஸ்ரவேலர் ஒரு அந்நியனின் இருதயத்தையும் அவனுடைய உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்நியர்களை அவர்கள் கண்ணியத்துடன் நடத்த வேண்டும்.
புலம்பெயர்ந்தவர்களையும் அந்நியர்களையும் ஒடுக்கவோ, சுரண்டவோ, அவர்களுடைய அறியாமையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவோ, ஏமாற்றவோ, புறக்கணிக்கவோ, பாகுபாடு காட்டவோ கூடாது.
பரிவுணர்வு (Empathy):
இஸ்ரவேலர் எகிப்தில் அந்நியர்களாக இருந்தபோது அங்கே வாழ்ந்தார்கள்; அந்த நிலையை அறிந்தார்கள்; புரிந்துகொண்டார்கள்; அனுபவித்தார்கள்; துன்பப்பட்டார்கள். எனவே, அதேபோன்ற சூழ்நிலையில் இருக்கும் மக்கள்மீது அவர்களால் இரக்கமும் பரிவும் காட்ட முடியும்.
அந்த இரக்க உணர்வே அவர்களின் ஆட்சிமுறைகளையும், பிறரை நடத்தும் விதத்தையும் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
பயம்:
புலம்பெயர்ந்தவர்கள் தங்களுடைய பாதுகாப்பைக் குறித்தும், தங்கள் சொந்த ஊரில் விட்டுவந்த குடும்பத்தினரின் பாதுகாப்பைக் குறித்தும் அஞ்சுகிறார்கள்.
அவர்கள் செல்லும் நகரம் அல்லது நாடு குறித்து நல்ல விஷயங்களைக் கேட்டிருந்தாலும், அவர்களுடைய உள்ளத்தில் ஒரு சந்தேகம் இருக்கலாம். அந்தச் சந்தேகம் பயத்தையும் கவலையையும் ஏற்படுத்துகிறது. சிலர் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் வருகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் நேரில் காணும் வாழ்க்கை, தங்கள் கற்பனையைவிட முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருப்பதை உணரும்போது ஏமாற்றமடைகிறார்கள்.
பற்றற்ற நிலை:
சொந்த வீட்டையும் ஊரையும் விட்டு வெகு தொலைவில் இருப்பது என்பது பழக்கமான இடம், மனிதர்கள், உணவு, காலநிலை, சமூக நடைமுறைகள் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் விலகியிருப்பதாகும்.
அவர்கள் இருக்கும் இடம் பொருளாதார ரீதியாகவோ அல்லது வாழ்க்கை வசதிகளிலோ சிறந்ததாக இருந்தாலும், அவர்களுடைய இருதயத்தை தனிமை ஆட்கொள்ளலாம்.
அவர்கள் தங்களை அநாதைகளைப்போலவும், தகப்பனற்றவர்களைப்போலவும், பாதுகாவலற்றவர்களைப்போலவும் உணரக்கூடும்.
பாழ்நம்பிக்கை:
புலம்பெயர்ந்தவர்கள் தங்களுடைய எதிர்காலத்தை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, சில வேளைகளில் ஒரு வகையான இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொள்கிறது. இஸ்ரவேலர் எகிப்தில் அடிமைகளாக இருந்தபோது, அவர்களுக்கு சுதந்திரம் என்ற எண்ணமே அல்லது உணர்வே இல்லாத நிலை ஏற்பட்டிருந்தது. மோசே அவர்களிடம் வந்து, தேவன் அவர்களை விடுவிக்கப்போகிறார் என்பதை அறிவித்தபோதுதான், அவர்கள் விடுதலையின் நம்பிக்கையை அறிந்துகொண்டார்கள். எனவே, புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு சுவிசேஷம் மிகவும் அவசியமானது. ஏனெனில், அவர்களுடைய சூழ்நிலைகளுக்கு மத்தியிலும், அவர்களுடைய இருதயத்திற்கு உண்மையான நம்பிக்கையை அளிப்பவர் கிறிஸ்துவே.
எனது சுற்றுப்புறத்தில் வசிக்கும் புலம்பெயர்ந்தோருக்கு நற்செய்தி தரும் நம்பிக்கையை நான் அளிக்கிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran