ஓர் இளைஞன் மிகுந்த வைராக்கியத்துடன் ஊழியம் செய்வதற்காக தொலைதூர நாட்டிற்குச் சென்றார். அவர் எந்த ஆவிக்குரிய தலைமையின் கீழும் இல்லாமல், சில பொருளாதார வசதிகளும் தொடர்புகளும் பெற்றிருந்தார். தனது சொந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில் மிஷன் பணியை ஆரம்பித்தார்.
மூன்று மாத பயிற்சிக்காக சுமார் ஐம்பது ஆண்களையும் பெண்களையும் சேர்த்து பயிற்சி அளித்தார். இவ்வாறு இருபதுக்கும் மேற்பட்ட குழுக்களுக்கு பயிற்சி வழங்கிய பின்னர், கடுமையான துன்புறுத்தல் அலை எழுந்தது. அதன்பிறகு அவர் பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியாத நிலைக்கு வந்தார்.
அப்போது அவர் ஒரு முதிர்ந்த ஆவிக்குரிய தலைவரின் ஆலோசனையை நாடினார். அந்த தலைவர் அவரிடம், “நீ பயிற்சி அளித்தவர்களில் எத்தனை பேர் தற்போது ஊழியத்தில் இருக்கிறார்கள்? எத்தனை பேர் சபையில் இணைந்திருக்கிறார்கள்? எத்தனை பேர் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிச் சென்றுள்ளனர்?” என்று ஆய்வு செய்யுமாறு கூறினார்.
ஆய்வின் முடிவில், ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், வெறும் மூன்று பேர் மட்டுமே ஊழியத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது தெரியவந்தது. நூற்றுக்கும் குறைவானவர்கள் மட்டுமே சபைகளில் இருந்தனர். மற்றவர்கள் சபைக்குச் செல்லாமல் இருக்கலாம், விசுவாசத்தில் பின்வாங்கியிருக்கலாம் அல்லது தங்கள் முன்னோர்களின் மத நம்பிக்கைகளுக்குத் திரும்பியிருக்கலாம்.
விதைப்பவனின் உவமையின் (மத்தேயு 13:1-23) வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது, அவர் தெளிவான திட்டமிடல் இல்லாமல் செயல்பட்டது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. இது தேவன் ஒப்படைத்த பொறுப்பை சரியாக நிர்வகிக்காததற்கான எடுத்துக்காட்டாகும்.
வளமான நிலம்:
விதைக்கப்பட்ட ஆயிரம் விதைகளில், பத்திற்கும் குறைவானவை மட்டுமே நல்ல நிலத்தில் விழுந்தன. இந்த இளைஞனின் ஊழியத் திட்டம், விதைகள் எந்த நிலத்தில் விழுகின்றன என்பதை கவனிக்கவில்லை. ஆண்டவர் கற்றுக்கொடுத்த முப்பது மடங்கு பலனுக்குக் கூட அவர் சென்றடையவில்லை.
வழியோர நிலம்:
இங்கு பிரச்சினை ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுத்த முறையிலே இருந்தது. யார் வருகின்றனர் என்பதை அறியாமல் அனைவரையும் அழைத்தார். சிலர் நகரத்தைப் பார்க்கவே கிராமங்களிலிருந்து வந்தனர். சிலர் நல்ல உணவுக்காக வந்தனர். மற்றவர்கள் பயிற்சிக்குப் பிறகு வேலை கிடைக்கும் என எதிர்பார்த்தனர். இவர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டாலும், அதை உணர்ந்து கொள்ளவில்லை. ஆகையால் அந்த வார்த்தை அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது.
பாறை நிலம்:
சிலர் உணர்ச்சி வசப்பட்டு, தாங்கள் பெரிய ஆவிக்குரிய அனுபவத்தைப் பெற்றதாக எண்ணினர். நற்செய்தி அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்ததால் அதை சந்தோஷத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் தங்கள் குடும்பத்தினரிடமும் நண்பர்களிடமும் அதை பகிரத் தொடங்கியபோது எதிர்ப்பு எழுந்தது. சிலர் எச்சரிக்கப்பட்டனர்; சிலர் சமூகத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். சமூக அவமானத்தையும் ஒதுக்கப்படுதலையும் அஞ்சிய அவர்கள், தேவனுடைய வார்த்தையை விட்டுவிட்டனர்.
முள்ளுக்குள் விழுந்த விதை:
இவர்கள் உற்சாகமாக இருந்தாலும், அவர்களுடைய இருதயங்கள் உலகக் கவலைகள், பல்வேறு ஆசைகள் மற்றும் முன்னுரிமைகளால் நிரம்பியிருந்தன. அதனால் தேவனுடைய வார்த்தை வேரூன்றி வளர இடமளிக்கவில்லை.
நான் தேவன் அழைத்த பணியை உண்மையோடும் விடாமுயற்சியோடும் செய்வதோடு, ஞானமுள்ள திட்டமிடலுடனும் செயல்படுகிறேனா?
Rev. Dr. J.N. Manokaran