மகிழ்ச்சியான கொடையும், விதைத்தல்-அறுவடையின் தத்துவமும்

எட்டாம் அதிகாரத்தில் தொடங்கிய தர்மசகாய உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, பவுல் கொரிந்தியரின் ஆயத்தப்பாட்டைப் பாராட்டி (வச. 1-5), பின்பு கொடுப்பதின் ஆவிக்குரிய தத்துவத்தை ஒரு விவசாய உருவகத்தால் விளக்குகிறார்:

 6   சிறுக விதைக்கிறவன் சிறுக அறுப்பான், பெருக விதைக்கிறவன் பெருக அறுப்பான்.

 7   அவனவன் விசனமாயுமல்ல, கட்டாயமாயுமல்ல, தன் மனதில் நியமித்தபடியே கொடுக்கக்கடவன்; உற்சாகமாய்க் கொடுக்கிறவனிடத்தில் தேவன் பிரியமாயிருக்கிறார்.

 8   மேலும், நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் எப்பொழுதும் சம்பூரணமுடையவர்களாயும், சகலவித நற்கிரியைகளிலும் பெருகுகிறவர்களாயுமிருக்கும்படியாக, தேவன் உங்களிடத்தில் சகலவித கிருபையையும் பெருகச்செய்ய வல்லவராயிருக்கிறார்.

விதைத்தல்-அறுவடை உருவகம் ஒரு இயற்கை விதியை ஆவிக்குரிய உண்மையாக்குகிறது — கொடுப்பதின் அளவே அறுவடையின் அளவை நிர்ணயிக்கிறது. ஆனால் 7-ம் வசனம் அளவை அல்ல, மனநிலையை வலியுறுத்துகிறது: 'உற்சாகமாய்' (இலக்கிய அர்த்தத்தில் 'ஹிலரோஸ்' — மகிழ்ச்சியான, சுதந்திரமான) கொடுப்பவனையே தேவன் நேசிக்கிறார். கட்டாயத்தினாலோ குற்றவுணர்வினாலோ கொடுப்பது, அளவு அதிகமாயினும், தேவனுடைய இருதயத்தை எட்டாது.

9-10 வசனங்களில் பவுல் சங்கீதம் 112:9-ஐ மேற்கோள் காட்டி, விதைக்கிறவனுக்கு விதையையும் ஆகாரத்தையும் அளிக்கும் தேவனே நம் கொடையையும் பெருகப்பண்ணி, நம் நீதியின் விளைச்சலை வளர்ப்பார் என்கிறார். இந்த தர்மசகாயத்தின் விளைவு ஒற்றைத் திசையானது அல்ல:

 11   தேவனுக்கு எங்களால் ஸ்தோத்திரமுண்டாவதற்கு ஏதுவாயிருக்கும் மிகுந்த உதாரகுணத்திலே நீங்கள் எவ்விதத்திலும் சம்பூரணமுள்ளவர்களாவீர்கள்.

12-14 வசனங்கள் இதன் மும்முனை பலனை விவரிக்கின்றன: பரிசுத்தவான்களின் தேவை நிறைவேறுகிறது, அநேகர் தேவனை மகிமைப்படுத்துகிறார்கள், மற்றும் எருசலேமியர் கொரிந்தியருக்காக அன்போடு ஜெபிக்கிறார்கள். கொடை என்பது ஒரு பரிவர்த்தனை அல்ல — அது ஸ்தோத்திரத்தையும், மகிமையையும், ஐக்கியத்தையும் பெருக்கும் ஒரு சங்கிலித் தொடர். இதன் உச்சத்தில், பவுல் இந்த முழு அதிகாரத்தையும் ஒரே ஒரு வார்த்தையால் முடிக்கிறார்:

 15   தேவன் அருளிய சொல்லிமுடியாத ஈவுக்காக அவருக்கு ஸ்தோத்திரம்.

🔗 இணை வேதப்பகுதிகள்: சங்கீதம் 112:9; ஏசாயா 55:10; 2 கொரிந்தியர் 8:9; லூக்கா 6:38